podcastserie levend verlies

Irene Sies, Edith Raap en Minke Verdonk

Wij, Edith Raap, Minke Verdonk en Irene Sies maken een podcastserie over levend verlies.

Eind 2018 nam Edith samen met Odet Stabel de eerste aflevering van de podcast op. Na 23 afleveringen nam Odet in het voorjaar van 2021 afscheid. Sinds dat moment leveren Minke en Irene hun bijdrage aan deze podcast. Bij levend verlies gaat het om terugkerende gevoelens van verdriet en rouw bij ouders met een kind met een beperking of chronische aandoening. Wij spreken met ouders en zorgverleners en proberen een brug tussen hen te slaan. Hoe ervaren ouders levend verlies en hoe kunnen zorgverleners ouders ondersteunen?

Lees meer over de makers

Klik op de oranje pijl en luister naar
de introductie op onze podcastserie.

Luister nu naar aflevering 25 met Corrina,
moeder van een zoon van 15 met ADHD en stevige gedragsproblemen.

Luister vanaf zondag 31 oktober naar aflevering 26 met Yol Kuijer,
ouderschapscoach en relatietherapeut.

14 reacties op “podcastserie levend verlies”

  1. Bewustwording is prima. Ook als persoon met een beperking ervaar ik levend verlies. Dat perspectief mis ik tot nu toe volledig. Jammer

    1. Leven met een beperking is inderdaad ook levend verlies.
      Wij zijn deze podcastserie over levend verlies bij ouders gestart, omdat daar onze ervaring en expertise ligt.
      Edith Raap en Odet Stabel

      1. Ook ik vind dit een erg mooie podcast maar mis het perspectief van patiënten zelf heel erg.
        Jullie geven aan dat de podcast specifiek over levend verlies bij ouders gaat omdat daar jullie expertise ligt.
        In de podcast komen echter lang niet alleen maar ouders aan het woord.
        Onder de sprekers is ook een brus, een opa, een gezinsbehandelaar en een orthopedagoog. Waarom passen patiënten zelf niet in die lijst? Jullie podcast gaat tenslotte al lang niet meer alleen over ouders.

        1. Dank voor je reactie. Fijn dat je onze podcasts beluistert en mooi vindt! Omdat wij meerdere vragen ontvangen over rouw en verlies van eigen gezondheid, zullen wij er binnenkort in de serie aandacht aan besteden.

    2. Marian Bloemink

      Mijn dochter heeft dat ook. Haar levend verlies is voor mij als ouder een groter levend verlies dan mijn eigen.

  2. We weten sinds kort dat onze 1 jr oude dochter een verstandelijke beperking heeft:Wat precies is nog onduidelijk. We gaan door dalen en klimmen soms wat op. Het beïnvloedt daadwerkelijk alles. Ik heb veel aan de podcasts en ben blij dat jullie dit doen. Groetjes Angela

  3. Zelf werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik heb veel aan jullie podcasts en ik wijs collega’s er ook op. Erg bedankt dus voor jullie initiatief. Jullie schrijven begrijpelijkerwijs dat jullie de podcastserie bij ouders zijn gestart omdat daar jullie ervaring en expertise ligt. Mooi dat jullie nu voor volgende maand een podcast met een patiënt aankondigen. Jullie definitie in de begintekst waar alle podcasts mee beginnen blijft beperkt tot het ouderschap. Wat te denken van ongewilde kinderloosheid? Naar mijn idee is dat een zeer ernstige vorm van levend verlies. Er is niets aanwijsbaar aanwezig om over te rouwen maar het verdriet is desondanks levensgroot.

  4. Ik ben heel blij dat ik hier iets over vind. Mijn zoon van 6 heeft zwaar autisme, verstandelijke beperking, gedragsproblemen, automutilatie en een slaapstoornis. Niemand in mijn omgeving snapt mijn verdriet en uitputting. Ook hulpverleners, psycholoog, gemeente of wat dan ook niet. Het is loodzwaar en ik ben blij dat ik wat herkenning vind.

  5. Ik heb een paar keer de podcast van
    Hester van der Lugt beluisterd en heel veel herkenning gehoord in haar verhaal met een lach en een traan haal ik er troost uit …… Warme groet Huug Smaal vader van Robert Smaal die NAH heeft.

  6. Zó herkenbaar, het verhaal van Marion Wartena (afl. 10). Net als Marion heb ik veel gehad aan ‘lotgenotencontact’ met andere ouders. Labyrint in Perspectief heeft op verschillende plaatsen in het land contactgroepen voor ouders met een kind met ernstige psychische problemen.
    Ook in de andere afleveringen vind ik veel herkenning en nieuwe inzichten. Bedankt voor het initiatief!

  7. Men heeft het vaak over acceptatieproces, alsof het om een soort fase gaat, waar je doorheen moet om daarna weer vrolijk verder te kunnen. Maar dat is het niet. Gedurende het hele leven van je kind met een beperking kom je steeds weer in nieuwe situaties en fases waarbij je steeds opnieuw weer geconfronteerd wordt met alles was je moet missen, alles wat je kind niet kan, maar ook alles wat jij als ouder niet kan vanwege de beperkingen van en de zorg voor je kind. Waar andere ouders van gezonde pubers steeds meer hun handen vrij hebben, zit ik nog in de luiers, in peuterbadjes en speeltuintjes. Kunnen mijn partner en ik nooit eens spontaan van huis zonder oppas (PGB-hulp) te regelen. Dat dus.

    1. Dank je wel voor je reactie Daan. Dat is precies waar we met onze podcast aandacht voor willen vragen: de steeds terugkerende gevoelens die komen kijken bij een verlies dat niet te accepteren of te verwerken valt. We hopen dat de podcast je helpt in het herkennen en erkennen van die emoties.

      1. Als vader van Amy die nu 20 jaar is en al 5 jaar niet meer bij ons woont en in goede handen is, blijf ik verdrietig om wat voor kleine pukkie ze blijft. Het verlies blijft onderhuids aanwezig. De tijd heelt deze wond niet.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: